غریبه ام، اما اشنای اشنا
غریبه ای، اما اشنای اشنا
کلامت اشنا
نفست گرم
و نگاهت اشنا
میهمانم و تورا به میزبانی خوانده ام
میزبانی و مرا میهمان یافته ای
چه داریم ؟
چه باید خورد ؟
می نشینم
گاه نشستن است
لختی در تو که خویش منی درنگ شیرین است
می نشینم، می نوشم و می خورم
سکوتت، این موسیقی عشق گوشنواز است
تنها سکوت میکنم
دریچه ی چشمانت زیباست
از آن شیدای نمایی حیرت انگیز میشوم
می نشینم
آری درنگ شیرین است
می نشینم
آری می نشینم
اینجا نوای عشق در نی ای میخواند
اینجا نوایی سحر آمیز مرا به رقص میخواند
مینوشم و می رقصم و می رقصم
اینجا تو را مینوشم
اینجا تو را می رقصم
اینجا تو را میشنوم
اینجا تو را میخوانم
میهمانیست این خانه
میهمانی تو
میز بانم من
میزبانی تو
میهمانم من
اینجا سکوت میخواند

“مثل یک نی ! صدا از آن من نیست، اما بنازم لب و دستش را. مثل یک رگ، بنازم اما قلب و شریانش را. من یک هیچ مطلق، یک نیاز، بنازم اما غنای نازش را”

“مثل یک نی ! صدا از آن من نیست، اما بنازم لب و دستش را. مثل یک رگ، بنازم اما قلب و شریانش را. من یک هیچ مطلق، یک نیاز، بنازم اما غنای نازش را”

جانا چه گویم شرح فراقت چشمی و صد اشک جانی و صد آه
گر تیغ بارد بر کوی آن ماه گردن نهادیم الحکم لله