پدر رفته کوه ، نور بیاورد …!

مسافر چشمانش را باز کرد و از خواب پرید …از شراب جایی که بود آنقدر مست بود که قدری طول کشید که بفهمد کیست و کجاست .
روحش در یک آرامش ملکوتی ، سیر خفته بود ، مثل نوزادی که تازه شیر خورده و در نشئه ی خلسه ی آغوش مادر فرو رفته … روحش از عشق و مهر و شفقت شیرین شده بود ، مثل عسلی که از کندو بیرون زده و به انتظار خورده شدن نشسته … روحش این سو و آن سو دور تنش می گشت ، مثل یک نسیم خنک و سبک و بازیگوش در هیبت بی کرانه ی تنهایی شب، مثل نوای مستانه ی موسیقی خدا از مجرای یک ساز ، مثل بوی شراب به دور خم !

روحش از تنش بزرگتر شده بود و پوستش را نرم و عاشقانه ترک می داد . از ترک های پوستش رود های شیر و عسل و شراب جاری شده بود … روحش مثل سینه ای که رگ کرده ، در هوس مکیده شدن بود . مثل شرابی که از شکاف خم بیرون ربخته ، منتظر قلاشی لاابالی که مستش کند … مثل عسلی که از خانه ی زنبورها آویزان شده ، منتظر ماجراجویی حیوانی وحشی و گرسنه ، چشم به راه خورده شدن هر لحظه پایین تر می آمد !

روحش مثل یک زندانی که مرخصی می گیرد و اندکی آزاد می شود ، به خانه رفته بود و بازگشته بود .
روحش به تنش بازگشت مثل افتادن یک سیب :
یک سیب که تمام بودنش از شیره حیاتی وصل بودن به درخت سیراب می شود و یک لحظه ، در اوج رسیدن از شاخه می افتد تا …. تا یک تجربه را زندگی کند ! … تجربه ی عشق ! تجربه ی ایثار و خدمت ! تجربه ی خورده شدن ، سیر کردن ! فنا شدن ! به یک آگاهی برتر تبدیل شدن ، تصعید شدن ، اکسیر شدن !

خدا با روحش حرف زده بود . آنجا که نیازی به واسطه و کلمه و داستان نیست . زیرا روح از جنس خداست . مثل حرف زدن اقیانوس با قطره ای افتاده در آغوشش .

جایی که حتی سفیر هم نبود . یک تنهایی مطلق . او و خدا …. نه …. : فقط او .

یک مرد . به تنهایی مطلق روح . مسافر یک راه کوهستانی . مثل کودکی بازیگوش و ماجراجو . مثل نوای رقصان . مثل بوی خنک شب بهار . مثل مستی شراب . مثل ریزش طلایی و نقره ای مهتاب ….

و پیمودن مسیرهایی کوچک و گاه پیچ در پیچ و خطرناک . و رسیدن به جایی که دیگر پیشاپیش جاده ای نکنده اند !! هیچ مسیر از پیش رفته شده ای نیست . هیچ کس ،در هیچ کجای راه ، علامت و راهنمایی نگذاشته .خط و راهی ای دیگر نیست . مثل یک جاده که زیر شن های بکر کویر گم شده است . مثل یک رود که دیگر مسیری ندارد اما در دل اقیانوس به سفرش ادامه می دهد … در بی کرانگی مطلق محو می شود …

… جایی که انگار پایان جاده است و ابتدای راه جاویدان ….

در یک شب که همه ، مخصوصاً خود آدم (نفس انسانی ) خفته است ، به کوه زدن . و نترسیدن از عظمت و هیب طبیعت (طبیعت یک زندگی الهی ) . بکر بکر بکر .
ماجراجو و عاشق و مجنون و دیوانه و شیدا و مست و حیرانی و مسافر دربدر به دنبال خدا و راه خدا . راه جاویدان بی جاده . نه یک جاده ی کوچک و پر پیچ و خم و پر از لبه و پرتگاه اما بی هیچ راهی به سمت او . و تجربه ی خدا . نه یک تجربه ی دست هزارم پشت هزاران سال تاریخ پیامبرها و فرشته ها و جبریل و نون و قلم و …. تجربه ای که میان روح و مبداش حتی خود آدم هم واسطه نباشد . و صوت خدا که به هزار گونه از هر گوشه روح مسافر و طبیعت در سکوت بیرون می تراود !

ذهن روح را نمی فهمد . ذهن واژه را دوست دارد . ذهن نشانه و نماد را دوست دارد . ذهن قصه را دوست دارد . ذهن بازی را دوست دارد . و زندگی برای ذهن یک قصه است که در آن به دنیا می آیی و مشتی ماجرا می گذرد و می میری . یک بازی ! اما برای روح ، زندگی تجربه ی عشقبازی با خداست . زندگی خود خداست . ( زندگی ، نه داستان روزمرگی ) . زندگی برای ذهن قصه کردن تجربه های روح است .

روح مسافر از تجربه های دنیاهای برین آمده بود . مجبور بود قصه و رویا ها و خواب هایی بسیار واقعی و باور کردنی ببافد تا اندکی فضولی بی انتهای ذهنش آرام شود . مثل کودکی خرد که صدای آه و ناله ی عشقبازی پدر و مادر را شنیده ، فردا که شد باید مادر بیچاره توضیح بدهد که ….! راستی با چه واژه و داستانی می شود توضیحش داد ؟!!!! فقط باید حواس بچه را پرت کرد تا فراموش کند . همانگونه که ذهن مسافر برای تجربه هایش قصه ای می سازد به نام رویا تا فراموش کند …!

ذات ذهن وراجی است . در خواب و بیداری ، آنقدر قصه می بافد که روح ، خانه اش را از یاد ببرد .

فقط وقتی مادر حامله شد و بچه ای آمد ، مجبوری داستانی بسازی که بعـــله … : پدر رفته کوه و از طرف خدا برای تو همبازی آورده !! آخر خدا بچه ها را دوست دارد !

و ذهن مسافر نطفه دار روحش بود … به اینجای داستان که رسید ، سفیر سکوت کرد …. انگار دیگر واژه و داستان و بازی و خوابی نمانده بود که دستاویز گفتن حقیقت کند ! همه را یکی یکی مثل حباب ترکانده بود … حتی دیگر سفیر و مسافر و خدایی نمانده بود …. فقط عشق بود و عشق بود و عشق !