مسافر در دخمه ی کوچک و سنگی و بی نورش نشسته بود ! در یک اتاق ِدوٌار و بیضی شکل . فضایی تنگ و تاریک به حرمت حریم رحم . فضای درونی یک دانه ی افتاده در خاک. سخت و سیاه و نیم مرده .گرفتار و نادان ، حتی به حال و روز خود . [...]
Archive for the ‘Uncategorized’ Category
دانه ی عشق !
Posted in Uncategorized on آگوست 24, 2008 | 7 نظرات »
بیمار ….!
Posted in Uncategorized on جولای 17, 2008 | 6 نظرات »
تمامی تنش خونین شده بود ، مثل مرغی که میخ های تیز قفس در بال و پرش فرو رفته و با تکرار این درد هر روزه ، همه ی عصب هایش از کار افتاده . به قفس خو کرده . در بی خبری مطلق ، یکه و تنها ، گوشه ای کز کرده . حتی [...]
پدر رفته کوه ، نور بیاورد …!
Posted in Uncategorized on جولای 8, 2008 | 5 نظرات »
مسافر چشمانش را باز کرد و از خواب پرید …از شراب جایی که بود آنقدر مست بود که قدری طول کشید که بفهمد کیست و کجاست . روحش در یک آرامش ملکوتی ، سیر خفته بود ، مثل نوزادی که تازه شیر خورده و در نشئه ی خلسه ی آغوش مادر فرو رفته … [...]
تقلای سوسک در سفر خدا
Posted in Uncategorized on ژوئن 30, 2008 | 2 نظرات »
مسافر همچنان در جستجوی خدا تقلا می کرد! هر چه بیشتر می گشت ، کمتر می یافت . این دربدری های سفر و تقلاهای بی ثمر، دردی عظیم را در اعماق وجودش شعله ور می ساخت که پایانی نداشت . دردی آتشین که انگار فقط خود خدا ، آب آرم اش بود .
در این تلاش [...]
درد عشق
Posted in Uncategorized on ژوئن 7, 2008 | 1 دیدگاه »
- ویرایش شده -
مسافر ، خسته از تمامی خاک گرفتگی های روزمرگی ؛ درد های دیوانه کننده ی زندگی ؛ فشارهای بیهوده ی روانی و سوداهای سوزنده ی روحانی ؛ به سایه ی ابر مرد جاودانی – گوروی دیر یافته (پیر ، مراد ، استاد ) – پناه آورده بود .
می پنداشت پس از این همه [...]
شکر یعنی عشق
Posted in Uncategorized on ژوئن 5, 2008 | بیان دیدگاه »
خدا عشق است و عشق در هر ذره ای از وجود متجلی .
عشق مثل دانه است و صدای او نسیم و جهان چونان خاک .
حتی اگر دانه ای حقیر از عشق بکاری ، همان تک دانه یِ کوچکِ نادیدنی ، خوشه خوشه ، برکت می شود و سر از دل سیاه خاک به آسمان [...]
مثل یک وظیفه ی عاشقانه باید نوشت ، ..
Posted in Uncategorized, tagged نوشتن on ژوئن 2, 2008 | 3 نظرات »
خیلی نرم یادم آوردند که باید بنویسم. به نرمی نسیمی که یاد درخت خشکیده می آورد که بهار شده است برخیز !
مثل یک وظیفه ی عاشقانه باید نوشت ، مثل مادری که بچه اش را شیر می دهد : در سر وقت ، از سر عشق ! با شیر عشق ! به بچه ی عشق [...]
